ถ้าเป็นมนุษย์คงต้องทักทายกันว่า “สวัสดีครับ”

........ผมเป็นแมวบ้านหล่อๆตัวนึงที่อาศัยอยู่ในประเทศหนึ่งอยู่แถวเอเชียอาคเนย์...”ประเทศไทย” ที่ๆผมอยู่นั้นเป็นหอพักแห่งหนึ่ง ผู้คนในหอนี้ต่างก็รักแมว หรืออาจจะเป็นเพราะผมน่ารักเลยได้รับความเอ็นดูมากกว่าไอ้ตูบคู่กัดฮ่าๆ แต่ก็อย่างว่าน้อยห้องนักที่จะให้ผมเข้าไปเล่นในห้องของเค้า ยกเว้นเจ้าของห้องสุดท้าย “ห้อง 10/1” ชายหนุ่มใส่แว่น เจ้าของห้องแคบๆ อาศัยอยู่คนเดียว แม้ว่าจะอยู่คนเดียว แต่ก็ยังมีคนเข้าๆ ออกๆ บ้างครั้งคราว.....โดยเฉพาะไอ้หนุ่มรุ่นน้องแกที่ชอบมาแกล้งผม....หนุ่มแว่นและรุ่นน้องเรียกผมว่า “ ไอ้หล่อ” ส่วนหน้าตาผมน่ะหรอครับ ก็หล่อเหมือนชื่อล่ะมั้งนะ ฮ่าๆ ผมชอบไปเล่นที่ห้องแกบ่อยๆ ก็เพราะ แกชอบเปิดแอร์ให้ผมเข้าไปนอนเล่น

เกริ่นมาตั้งนาน เข้าเรื่องกันซะที “ความรัก”.......ใครว่าแมวมีความรักไม่เป็น อย่าครับ อย่าเพิ่งตัดสินใจเพียงแค่ว่าผมเป็นแค่แมว ในเมื่อคุณไม่เคยสื่อสารกับผมได้เป็นภาษาพูดรู้เรื่อง ........แม่นางฟ้าตัวนั้น เธออยู่ตึกฝั่งตรงข้ามกับผม สูงศักดิ์ น่าจะเป็นคำที่เปรียบเทียบเธอ....แมวพันธุ์ไทยแท้ตัวนั้น ......หมาเห่าเครื่องบิน ไม่ใช่สิ แมวมองเครื่องบิน คงเป็นคำนิยามของผม ณ ตอนนั้น วันคืนผ่านไปอย่างมีความสุข(ในการแอบมอง).....

จนกระทั้งวันหนึ่ง อาณาเขตของผม(บริเวณหอนั่นแหล่ะ) ถูกรุกล้ำด้วยแมวต่างถิ่นตัวใหญ่ คนในหอต่างเรียกมันว่า “แมวหมี” ตัวใหญ่ร่างกายเต็มไปด้วยแผลเป็น ผมพยายามรักษาระยะห่างของมันกับผมเอาไว้ ......จนกระทั่งวันที่เส้นคั่นระยะห่างได้แตกออกไป ภาพของมันขณะเกี้ยวพาราสีแม่ดอกฟ้าตัวนั้นทำให้ผมไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ใครมันจะยอมละวะ เรื่องถิ่นยังพอหยวนๆ แต่เรื่องหญิงนี่ต้องฉะกันซักตั้งล่ะโว้ย เล็งมาตั้งนาน

วันต่อมา....มีแมวไม่เจียมสังขารตัวหนึ่ง ไปท้าสู้กับแมวหมี แน่ล่ะครับ ทฤษฎีปลาใหญ่กินปลาเล็ก.....ผมสู้กับมันไปสองสามยกไม่มีทีท่าว่าจะแพ้ ......แต่ผมก็พลาดท่าจนได้ โดนตบปากฉีกเลือดสาดแพ้ยับไป......ผู้แพ้ก็ได้แต่เดินซมซานกลับไปที่ๆผมสามารถพึ่งพิงได้ .....ห้อง10/1

หลังจากวันนั้น ผมก็ได้แผลเป็นที่ปากหล่อๆมาประดับร่างกายไปเสียฉิบ......ครั้งนี้ผมเสียทั้งถิ่น....และแม่ดอกฟ้าตัวนั้น......ความชอกช้ำที่ต้องเสียคนรัก..ไม่ใช่สิ คนที่แอบรัก มันจุกอก มันทรมานขนาดไหน เธอคนนั้นจะรู้ไหมหนอ... แหม่....พูดซะเป็นคนเชียว

ผมเห็นไอ้แมวหมีกับแม่ดอกฟ้าบ่อยขึ้น....บ่อยขึ้น ยิ่งเห็น ยิ่งเจ็บแปล๊ปที่แผลเป็นทุกครั้ง ผมเริ่มซึมเศร้าลงไปเรื่อยๆ ผมอยากหายตัวไปจากที่ๆแห่งนี้เต็มทน......จนกระทั้งวันนี้ผมตัดสินใจที่จะไปจากที่นี่ในวันที่ฝนพร่ำ...ไปจากที่ๆผมอยู่มาตั้งแต่เกิดขึ้นมาบนโลก.....ผมเดินข้ามถนนเพื่อที่จะไปดูหน้าแม่ดอกฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย....มันก็อดไม่ได้เลยเนอะ

แต่.....ผมยังไม่ทันจะข้ามพ้นถนนไป...ภาพที่ผมเห็นก็เข้ามาจู่โจมหัวใจอย่างจัง....แม่ดอกฟ้ากำลังนัวเนียกับไอ้แมวหมีอย่างมีความสุข.....ผมหยุดอยู่กับที่....ผมอึ้ง....

 

...ไฟสว่างจ้า...เสียงอื้ออึงจนกลบทุกอย่างให้มืดลง.........

 

และแล้วผมก็ได้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตว่า.....”ผมก็แค่แมวตัวนึง”

.......

...........

..............

“ไอ้หล่อหายไปไหนหลายวันแล้ววะพี่” ไอ้หนุ่มอ้วนรุ่นน้อง ถามหนุ่มแว่นรุ่นพี่.....

 

Comment

Comment:

Tweet